ไม่มีภาษามือ

ภาษามือ ถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับคนหูหนวก ซึ่งตามกฎหมายสำหรับคนพิการของสหรัฐ ได้กำหนดให้หน่วยงานต่างๆ ต้องให้การอำนวยความสะดวกคนพิการทุกอย่าง

แต่สำหรับ นายทอม วิลลาร์ด ชายวัย ๕๓ ปี จากเมืองโรเชสเตอร์ สหรัฐอเมริกา เขาเป็นคนหูหนวก ที่คิดว่าตัวเองไม่ได้รับการอำนวยความสะดวกระหว่างการเข้าร่วมงานเทศกาล “คนเปลื้องผ้า” ซึ่งจัดซื้อที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

ถึงกับต้องยื่นเรื่องร้องเรียนต่อศาลว่า สมาคมคนเปลื้องผ้า ซึ่งเป็นผู้จัดงาน “เอ็มไพร์ เฮฟเว่น นูดิสต์ พาร์ค” ไม่ยอมจัดหาล่ามภาษามือไว้สำหรับคนหูหนวก วิลลาร์ดบอกว่า ที่มายื่นเรื่องร้องเรียน เป็นเพราะอยากจะให้ทุกคนตระหนักถึงกฎหมายสำหรับคนพิการ ที่มีไว้ปฏิบัติ แต่กลับไม่ค่อยมีหน่วยงานไหนสนใจ

ก่อนหน้านี้ วิลลาร์ดเคยยื่นเรื่องร้องเรียนต่อคลับแสดงตลกแห่งหนึ่งว่าไม่จัดหาล่ามภามือไว้ให้คนหูหนวกเช่นกันและยังมีอีกหลายต่อหลายครั้งที่คนหูหนวกอย่างเขาไม่ได้รับการอำนวยความสะดวก เขารู้สึกเกลียดประสบการณ์อย่างนี้อย่างมาก เหตุผลหนึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องของค่าจ้างล่ามที่แพงก็เลยไม่ค่อยมีใครอยากจ้าง เลือกที่จะบอกว่า “ไม่มี” ดีกว่า นายวิลลาร์ดเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ทำให้โลกได้เห็นว่าแม้จะพิการร่างกาย แต่ก็ยังมีอารมณ์หาความบันเทิงใส่ตัวตลอด จริงๆนะ(มติชนรายวัน/มูลนิธิพัฒนาคนพิการไทย ๑๑ ส.ค.๒๕๕๔)

โดย มติชนรายวัน/มูลนิธิพัฒนาคนพิการไทย ๑๑ ส.ค.๒๕๕๔ - 12 ส.ค. 54

เสียงหัวเราะในโลกเงียบ น.ร.เศรษฐเสถียร...เที่ยวสวนสนุก

แม้จะ “บกพร่องทางการได้ยิน”ก็ใช่ว่าเด็กๆ ๕๐ ชีวิต จากโรงเรียนเศรษฐเสถียรในพระราชูปถัมภ์ โรงเรียนสอนคนหูหนวกแห่งแรกของประเทศไทย จะหัวเราะไม่ได้ แม้จะเป็น “เสียงหัวเราะในโลกเงียบ” แต่รอยยิ้มที่แสดงออกมาทางใบหน้า ก็ทำให้สัมผัสได้ว่าพวกเขามีความสุขเหลือเกิน เมื่อผู้ใหญ่ใจดีจาก “มาเธอร์แคร์ (ประเทศไทย)” ภายใต้การบริหารของ ลดาริน นันทาภิวัฒน์ กรรมการผู้จัดการบริษัท ทรี แอล เอ็น จำกัด ร่วมฉลองในวาระครอบรอบ ๕๐ ปี มาเธอร์แคร์ พาพวกเขาไปเที่ยวสวนสนุกที่ “ฟันเนเรี่ยม” สุขุมวิท ๒๖ สนามเด็กเล่นในร่มที่ใหญ่ที่สุดใจกลางเมือง

เด็กๆ ชอบเครื่องเล่นหลายอย่าง ทั้งโซนลูกบอลที่ถูกดูดไว้ในปล่อง, ล่านขี่จักรยาน, แทรมโปลีน แต่ดูเหมือนว่า สไลเดอร์จะเป็นของเล่นยอดฮิตของเด็กๆ โรงเรียนเศรษฐเสถียร ต่างแข่งกันปีนป่ายบันไดขึ้นไปบนสไลเดอร์ แล้วแข่งกันสไลด์ตัวลงมา พร้อมๆกับส่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน

“ครูตุ๊ก” วชิราภรณ์ เศรษฐผล ครูชำนาญการพิเศษ ที่นอกจากทำหน้าที่คอยมองและใช้ภาษามือเตือนศิษย์ตัวน้อยที่เล่นอยู่ ให้มีความระมัดระวังแล้ว ยังต้องดูแลลูกศิษย์ข้างกายที่มีปัญหาด้านสมอง และสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงด้วยความเอาใจใส่ด้วย

ครูตุ๊กบอกว่า เด็กที่มาในวันนี้มีตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลถึง ป.๓ ก่อนที่จะพามา คุณครูต้องแนะนำการเล่นเครื่องเล่นต่างๆ เบื้องต้นก่อน โดยนำภาพเครื่องเล่นต่างๆ ของฟันเนเรี่ยมมาให้ดูว่ามีลักษณะแบบไหนบ้าง จะย้ำให้เล่นเบาๆ และระวังตัว เพราะเขาจะชนมากตามวัยและตามลักษณะความพิการของเขาที่ไม่ได้ยินเสียง

“เด็กๆ ชอบเครื่องเล่นทุกอย่าง เวลาเรียนไม่มีเสียงแต่เวลาเล่นนี่เสียงดังเลย เครื่องเล่นที่นี้ช่วยเสริมทักษะและพัฒนาการของเด็กกลุ่มนี้มาก ทั้งการได้แสดงอารมณ์ การผ่อนคลาย ได้ยิ้ม ได้สนุก รวมทั้งได้บริหารกล้ามเนื้อทั้งมัดเล็ก มัดใหญ่ เรียกว่าช่วยพัฒนาได้ทั้งหมดเลย อย่างเด็กคนหนึ่งเขามีปัญหาทางด้านสมอง หู และแขนขาไม่ค่อยมีแรง เพิ่งจะเดินได้ แต่พอพามาเดินเล่นเครื่องเล่นบางอย่างที่นี่ ปรากฏว่าเขาชอบมากแต่เราต้องคอบประกบตลอด ให้เล่นได้เฉพาะบางอย่างเท่านั้น พอเหนื่อยก็นั่งพัก หายเหนื่อยก็ไปเล่นต่อ เด็กชอบและดูสดใสขึ้นมาก” คุณครูใจดีของเด็กๆ กล่าว

เมื่อถึงเวลาพักเหนื่อย เด็กๆ ก็เปลี่ยนมาทำกิจกรรมเบาๆ บ้าง คือ ระบายสีรูปภาพ และทำการ์ดตัดแปะ แบบ pop up โดยให้เลือกทำได้ตามใจชอบ ซึ่งแต่ละคนก็มีจินตนาการในการใช้สีสันที่แตกต่างกันไป และมีผลงานที่น่าภูมิใจติดมือกลับบ้านกันไปทุกคน จากนั้นไปอิ่มอร่อยกันต่อกับเมนูเด็ด ข้าวเหนียว หมูย่าง ที่เชฟของฟันเนเรี่ยมบรรจงทำสุดฝีมือ เพื่อเพิ่มพลังให้ก่อนไปชมการแสดงละคร เรื่อง “ชาวนากับแครอต” และสนุกกับเกมต่างๆ ทุกคนต่างพกรอยยิ้มกลับบ้านอย่างมีความสุข (มติชนรายวัน/มูลนิธิพัฒนาคนพิการไทย ๙ ต.ค.๒๕๕๔)

โดย มติชนรายวัน/มูลนิธิพัฒนาคนพิการไทย ๙ ต.ค.๒๕๕๔ - 11 ต.ค. 54

ทักทาย

สวัสดี ไม่ได้เจอตั้งนาน
หายเงียบไปนาน ถึง 2 ปีเชียว
กลับมาใหม่ ชื่อยังคงเหมือนเดิม
HUNUAK เป็น Thai Deaf News
อยากจะบอกว่า ภูมิใจเสนอจริงๆ

ข้อควรปฏิบัติในการอยู่ร่วมกับคนหูหนวก

ข้อควรปฏิบัติในการอยู่ร่วมกับคนหูหนวก

เมื่อคนหูหนวกอยู่ในวงสนทนา ควรแสดงท่าภาษามือขณะที่พูดไปด้วย (อย่างน้อย พยายามสื่อเรื่องได้ก็ยังดี ไม่ว่าจะโดยการเขียน หรือแสดงภาษามือ) เพื่อให้คนหูหนวกในวงสนทนาได้รู้และเข้าใจเรื่องที่กำลังคุยกัน ในบางทีคนหูหนวกก็อยากเข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นด้วย

เมื่อคนทั่วไปอิสระ คนพิการก็มีสิทธิ์อิสระได้เช่นกัน

เมื่อพูดถึงความปลอดอุปสรรค (Barrier Free) นั่นหมายถึงว่าเมื่อคนทั่วไปเดินทางไปไหนมาไหนได้ คนนั่งเก้าอี้ล้อก็สามารถเดินทางไปไหนได้เช่นเดียวกัน (คนนั่งเก้าอี้ล้อ หมายรวมถึงคนพิการ, คนสูงอายุด้วย) ในปัจจุบันจึงพยายามจัดสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น ทางลาด ลิฟท์ เพื่อให้คนเก้าอี้ล้อเข้าถึงได้

คนทั่วไปดูโทรทัศน์ได้ รับรู้ข่าวสารได้ คนหูหนวกต้องรับรู้ข่าวสารได้ด้วยเช่นกัน แต่เนื่องจากคนหูหนวกเป็นชนกลุ่มเล็กกลุ่มซึ่งยังไม่มีสื่อที่เหมาะสม ก็ยังมีบางรายการในโทรทัศน์ ที่จัดล่ามภาษามือ และตัวหนังสือบรรยายใต้ภาพ ก็ยังดี และมีส่วนน้อย

จึงได้พูดถึงเรื่องด้านอื่นๆที่น่าจะสามารถปลอดอุปสรรคสำหรับคนหูหนวกได้ ก็คือ การสนทนากลุ่ม ซึ่งเคยมีตัวอย่างให้เห็นในประเทศอื่นๆ เช่น อเมริกา เขาได้มีการตั้งกฎว่า ใครที่เข้ามาในมหาวิทยาลัยของคนหูหนวก (กาลาเดท) ต้องสื่อภาษามือด้วย โดยเฉพาะคนทั่วไปที่มีการได้ยิน (คนหูดี) เพื่อที่คนหูหนวกได้รับรู้ เห็นเรื่องที่เขากำลังคุยกัน ไม่ว่าจะอยู่ใกล้ หรือไกล เช่นเดียวกับคนทั่วไปที่ส่งเสียงคุย คนอื่นก็สามารถได้ยินเช่นเดียวกัน

Hunuak

Hunuak: ร้านกาแฟที่ชื่อ กูแฟ

ร้านกาแฟที่ชื่อ กูแฟ